ไอไอไอไอไอไอไอ ('[] ' )!!

ฉันเกลียดกลิ่นผืนดินเลอะเทอะเฉอะแฉะ

เกลียดก้านรวงสีเขียวอี๋น่าเบื่อหน่าย

เกลียดสายตาเย้ยหยัน

จากดอกไม้สีสวยนานาพันธุ์รอบกาย

ต้นหญ้าเล็กๆดูจะมีสีหน้าเป็นทุกข์กว่าใครในป่า

เธอเอี้ยวตัวหลบปรอยละอองน้ำ

และปฎิเสธที่จะให้ไอแดดได้เล็ดลอดสาดส่องไปต้องตา

เธอซึ่งไม่เคยปรารถนาในสิ่งที่ปรากฎ

รวงใบที่เคยเป็นสีเขียวเริ่มเหี่ยวเฉา

อาจด้วยความพอใจหรือไม่ใช่...เธอยิ้ม

หากแต่ในรอยยิ้มนั้นเอง...บางอย่าง...

...

โง่จริง...ฉันคงเป็นต้นไม้ต้นแรกในจักรวาลที่กำลังจะฆ่าตัวตาย

...

บางทีคุณอาจเรียกสิ่งนี้ด้วยคำว่า...สาย... 

ยังไม่ทันที่เธอจะได้บอกลาสายลมสุดท้ายในชีวิต

ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดทวบทวนว่าบางอย่างยังมีค่าเพียงใด

ใบสุดท้ายของเธอปลิวจากไป

…

ร่างโปร่งบางของฉันล่องลอยอยู่เหนือที่แห่งเดิมที่เคยอยู่อาศัย

ฉันเห็นตัวเองแห้งเหี่ยวโรยรา

ก่อนที่จะได้เห็นทุกความงดงามทุกอย่างในผืนป่า

ก่อนที่จะได้เห็นทั้งหมด

...  

เธอยังคงเวียนวนอยู่เช่นนี้ตราบนานเท่านาน

ได้เห็นการจากลาของเหล่าต้นไม้น้อยใหญ่

เธอยินเสียงเพรียกบ่น ว่าโลกใบนี้ร้อนรนขึ้นทุกวันเช่นไร

ผืนป่าเขียวขจี ในวันที่ร้อนระอุ

...

วันที่ร้อนระอุ อันไร้ซึ่งผืนป่าเขียวขจี

ผืนดินกร้านแตกระแหง น่ารังเกียจเสียยิ่งกว่ากลิ่นดินแฉะที่เธอเคยว่า

กิ่งก้านแห้งเหี่ยวเฉาหรือจะสวยสู้กิ่งเขียวขจีอันเก่า

ต้นไม้น้อยใหญ่พากันจากโลกไปไม่เว้นแต่ละวัน

คุณเชื่อหรือไม่หากฉันจะบอกว่าตอนนี้ในป่า

เหลือเพียงต้นหญ้าหนึ่งเดียวตรงนั้นที่ยังคงพอประทังชีวิต

น่าขำที่สีหน้าเธอเศร้าไม่ผิดแผกจากฉันในวันนั้น 

ถึงมนุษย์...หากคุณได้อ่านเรื่องของฉัน

ฝากบอกสหายทั้งหลายของคุณที่กำลังแผดเผาเธอและโลกใบนี้

ฝากบอกพวกเขาว่า...หยุด...เสียที

ฝากบอกเจ้าต้นหญ้า...ว่าเธอมีค่าแค่ไหน...ในฐานะต้นไม้สุดท้ายของผืนป่า